Prijs van Verdienste 2026
Voor Erica Horwood

De kwaliteit en impact die Yanaika Holle binnen het hedendaagse dansveld laat zien, geldt, weliswaar op een iets andere manier, ook voor de twee andere winnaars van de Prijs van Verdienste 2026. Voor beiden geldt: als je hun naam op de castlijst van Het Nationale Ballet zag of ziet staan, maakt je hart vanzelf een sprongetje. Omdat het dansers met een bijzonder inlevingsvermogen zijn, die aan elke rol die ze vertolken een extra dimensie weten te geven.

De eerste, de Canadese Erica Horwood, danste sinds haar afstuderen aan Canada’s National Ballet School maar liefst negentien jaar bij Het Nationale Ballet, waarvan zij afgelopen juni afscheid nam. En vanaf het allereerste begin tot aan haar laatste optredens was ze, in élke rol, een opvallende verschijning op het toneel, om wie als het ware altijd een soort aura leek te hangen, van pure schoonheid en van iets ongrijpbaars, iets magisch, als een wonderbaarlijke eigen kracht.

Net als dat voor haar collega-winnaar van Het Nationale Ballet geldt (zie de hierna volgende pagina’s), heeft Erica in een ontelbaar aantal rollen laten zien hoe waardevol haar bijdrage aan de Nederlandse danskunst is geweest. Waarvan we er hier als jury toch enkele willen noemen. Zo was ze een van de mooiste, meest zachtaardige en tegelijkertijd haar plek (naast de boze fee Carabosse) opeisende Seringenfeeën ooit in Sir Peter Wrights Sleeping Beauty. In Ton Simons Romance oogde ze – in al haar openheid en kwetsbaarheid – als het meest tere en kostbare porselein. Haar rol als het Hertje in Annabelle Lopez Ochoa’s Frida was misschien niet heel groot, maar wel cruciaal: als een gracieuze, maar ook weerloze gazelle dook ze steeds weer op, als het troostrijke alter ego van Frida Kahlo. Altijd prachtig en speciaal was Erica ook in de vele Hans van Manen-balletten die ze danste, met diens Trois gnossiennes als glorieuze hoogtepunt. En ook in de talloze corps de ballet- en solistische rollen in het klassieke en neoklassieke repertoire trok ze, met dat magische aura van haar, altijd weer de aandacht. Niet voor niets wordt ze de afgelopen maanden door veel balletbezoekers zeer gemist.

Hoewel Erica tot op het laatst – afgezien van een blessureverlof – in bijna elk programma van Het Nationale Ballet te zien was, studeerde ze een paar jaar terug ook nog eens af in de astronomie en planetaire wetenschappen. Ook hiermee toont ze haar veelzijdige, intellectuele en gedisciplineerde karakter, zoals we dat ook van haar als danser kennen. Er wacht haar dus ongetwijfeld een nieuwe, spannende carrière, maar toch hoopt de jury haar zo nu en dan (of vaker) terug te zien op het danspodium. Bijvoorbeeld in De Duif in Amsterdam, waar ze de afgelopen jaren regelmatig te zien was met haar (dans)partner Timothy van Poucke. Maar welke kant ze ook opgaat, wij maken op deze plaats een diepe buiging voor haar en kennen haar daarbij met heel veel plezier de tweede Prijs van Verdienste 2026 toe.

November 2026

Han Ebbelaar
Alexandra Radius
Marian Sarstädt
Karin Schnabel
Astrid van Leeuwen